Wat heeft Kasteel Amerongen te maken met de Olympische Winterspelen? Die connectie is makkelijker te maken dan men wellicht denkt. Vandaag is het namelijk precies 115 jaar geleden dat Jules van Bylandt overleed, de zwager van Godard van Aldenburg Bentinck, heer van Amerongen. Jules was de eerste Nederlander die met het hoofd vooruit naar beneden op een skeleton de berg af durfde te gaan.

Jules Bylandt: de avonturier
Jules was een echte 19e-eeuwse avonturier. Hij reisde de hele wereld over: te paard door Azië, met een tent door Afrika en met een boot naar de Noordelijke IJszee. In de winters was hij te vinden in Sankt Moritz, waar in 1884 een baan voor allerlei vormen van “sleetje rijden” gebouwd was: de Cresta Run. Het was de eerste baan met allerlei kunstmatige bochten en de baan werd met de hand gebouwd in de sneeuw.

Het wintersportleven in St. Moritz, en dan vooral bij het Kulm hotel, kwam eind 19e eeuw tot bloei. Bij het hotel was een schaatsbaan, er kon geskied worden en de Cresta Run werd gebruikt voor bobsleeën, rodelen en skeleton. Op een sneeuwvrije tennisbaan werd zelfs buiten geschermd en ’s avonds waren er regelmatig bals. Jules deed aan alles mee, hij was ook een goede schermer en een goede danser. Naast de skeleton deed hij ook regelmatig mee aan bobsleewedstrijden. Een viermansbob bestond in die tijd uit mannen en vrouwen en de teams bedachten hun eigen namen. Zo deed Jules onder andere mee met “De hobbelende geit”, “Patte en l’air” en “Upset me not”.

Fatale laatste rit
Op 18 februari 1907 ging het mis. Jules zou als tweede van de baan af gaan, maar wist te regelen dat hij eerst mocht en dat werd hem fataal. De baan bleek niet vrij te zijn: werklieden hadden een stuk hout laten liggen, Jules was op slag dood. Hij werd op 23 februari begraven in Den Haag. Zijn vrienden in St. Moritz lieten een monument voor hem bouwen tegenover hotel Kulm: de Bylandt Brunnen. In 2015 is dit monument gerestaureerd door een groep Nederlandse liefhebbers van de Cresta Run.

Jules is nooit getrouwd geweest en had geen kinderen. Zijn nalatenschap ging naar zijn zus, die op Amerongen woonde. In het archief van Kasteel Amerongen bevinden zich ook nog veel papieren en fotoalbums van Jules van Bylandt, die een mooi beeld geven van deze markante persoon. In het kasteel zelf hangen nog een paar van zijn jachttroffeeën. Helaas heeft Jules nooit op Amerongen gewoond en past zijn verhaal eigenlijk niet in de opzet van het reguliere museum. Maar we proberen zo’n markante, bijzondere persoonlijkheid toch zo nu en dan even weer in de spotlight te zetten.

Auteur: Annemiek Barnouw